Spanning is om te snijden……
“De spanning is om te snijden.”
Maar eerlijk gezegd zie ik niets wat ik kan snijden…
Toch kennen we dit allemaal.
Je komt een ruimte binnen en meteen voel je dat er een bepaalde sfeer hangt. Niemand hoeft je daar iets over te vertellen.
En ondertiteling is ook niet nodig.
Ons zenuwstelsel merkt het al op voordat wij er woorden aan geven.
Zelfs zonder te praten staat ons zenuwstelsel voortdurend in contact met het zenuwstelsel van anderen.
Je zit bijvoorbeeld rustig op een bankje in het park een boek te lezen.
Plots kijk je op. Aan de overkant zit iemand dromerig jouw kant op te kijken.
Je zenuwstelsel had het al gedetecteerd.
De handeling – opkijken van je boek – volgt daarna vanzelf.
Dat is wat er continu gebeurt.
Je zenuwstelsel scant de omgeving:
Is het veilig?
Is er gevaar?
Is er contact?
Pas daarna volgt gedrag.
Soms merk je dat pas achteraf.
Bijvoorbeeld wanneer je ineens gespannen bent, sneller gaat praten of juist stilvalt.
Niet omdat je dat bedacht hebt.
Maar omdat je zenuwstelsel al een conclusie heeft getrokken.
Best bijzonder eigenlijk. Dat er zoveel communicatie plaatsvindt zonder woorden.
Misschien herken je dit wel uit je eigen dagelijks leven.