Zo blijft die finish-line verschuiven….. Iets met perfectionisme?

Perfectionisme gaat niet altijd over perfect willen zijn.

Soms gaat het over je veilig willen voelen.

Nog even dit verbeteren of controleren.
Beter voorbereiden of wachten tot je écht zeker weet dat het goed genoeg is.

En voor je het weet, is de finishlijn alweer een stukje opgeschoven.

Wat we vaak perfectionisme noemen, kan ook een strategie van je zenuwstelsel zijn. Ergens heeft jouw systeem misschien geleerd:

Als ik het goed doe, voorkom ik kritiek.
Als ik geen fouten maak, word ik niet afgewezen.
Als ik alles onder controle heb, kan er niets onverwachts gebeuren.

Dan is perfectionisme niet alleen iets wat zich afspeelt in je hoofd, je lijf doet mee.

Het kan zijn dat je spanning voelt voordat je iets moet inleveren. Of je blijf eindeloos schaven aan iets wat eigenlijk goed is.
Stel je iets uit omdat je twijfelt of het resultaat perfect zal zijn. Wat ook kan is dat je nauwelijks voldoening voelt wanneer je iets hebt bereikt. Deze laatste is voor mij ook een hele bekende trouwens.

Want zodra je bij die denkbeeldige finish bent…verschijnt er alweer een nieuwe.

Nog beter. Nog meer. Nog één dingetje.

En precies daar zit voor mij de interessante vraag:

Wat als je die finish niet hoeft te verplaatsen? En dat je mag en kan gaan ervaren dat het ook oke genoeg is waar je nu bent?

Misschien is goed genoeg dan geen slap aftreksel van perfect.

Ik nodig je uit om eens aandacht te geven aan de signalen van je lichaam op het moment dat je wilt blijven perfectioneren😉Geen goed, fout of zoals het hoort. Het begint met opmerken van de signalen van je lichaam.

Ik ben nieuwsgierig welke signalen dit zijn voor jou?